Herstellen na EMDR

Ik heb al een tijdje therapie om mijn trauma’s te verwerken,

Inmiddels ben ik weer bezig met een intensief EMDR traject.

Ik heb een goede therapeut die mij daarbij begeleid.

Het is een zwaar proces waarbij ik echt door de pijn heen ga.

De sessies zijn zwaar, maar het herstellen na zo’n sessie is ook niet makkelijk, omdat ik daarna in een kindmodus kan komen, omdat het daarna nog even een tijdje kan voelen als toen.

Omdat er herbelevingen zich aan mij opdringen.

Ook mijn lichaam moet vaak herstellen na de EMDR.

Ik had van de week een heftige sessie EMDR bij mijn trauma therapeut, een sessie waarin alle pijnpunten nog even extra werden aangestipt, en waarin mijn therapeut zorgde dat ik niet kon vluchten van de wortel van dat trauma en dat de spanning hoog genoeg opliep om het vervolgens te verlichten door de EMDR.

Het ging over een situatie met veel geweld en dreiging toen ik nog een kind was dus er kwam veel angst en oude pijn omhoog en veel lichamelijke sensaties die bij het trauma horen.

De sessie word altijd afgesloten met de veilige plek oefening, toch heb ik altijd nog even een tijdje last van de EMDR.

Meestal heb ik 1 tot 3 dagen nodig om te herstellen na de EMDR.

Zo ook na deze sessie, ik had de avond na de sessie last van herbelevingen en ik voelde mij weer als dat kind van toen, ik had veel angst en erg last van de lichamelijke sensaties die aan dat trauma gekoppeld zijn.

Ik wist eigenlijk even niet zo goed waar ik het zoeken moest.

Ik had eigenlijk steun nodig, maar ik durfde er niet om te vragen.. wat ook dan weer een gevoel van diepe eenzaamheid geeft.

Waardoor ook dat gevoel van die diepe eenzaamheid van vroeger weer getriggerd raakte.

Na veel moeite vroeg ik met lood in mijn schoenen om hulp, en was daar de verbinding met mijn steunende netwerk.

Ik hoef het niet meer alleen te doen, en ik ben veilig, en het is oké dat ik mijn kwetsbaarheid toon en laat zien.

En dat helpt mij enorm in het herstellen van de EMDR maar ook in het herstellen van mijn trauma’s, dat er ruimte is om veilige tegen ervaringen op te doen.

Dat er ruimte is voor verbinding, en bovenal dat ik het niet meer alleen hoef te doen en dat er ruimte is voor veiligheid. ❤

Gister werd ik heel liefdevol opgevangen door mijn bonus moeder, en dat hielp.

Ook al is het zwaar waar ik doorheen ga, De EMDR werkt wel.

Ik ben niet alleen en er zijn mensen die om mij geven en mij willen steunen, al is dat niet altijd makkelijk om toe te laten.

Maar door mijn positieve tegen ervaringen en door de EMDR, kan ik wel mijn trauma’s een plekje geven.

En leer ik dat het nu anders is.

Leer ik dat ik nu veilig ben ook al voel  ik mij nog regelmatig onveilig en angstig, leer ik van mijzelf te houden, en leer ik zachtheid te krijgen voor mezelf.

Leer ik mij te verbinden met andere, en leer ik vertrouwen krijgen in andere en in mezelf.

En ik leer nog zoveel meer.

Ik geloof er ook steeds meer in dat helen mogelijk is met de goede hulp.

Terwijl ik dit schrijf ben ik nog aan het herstellen van de EMDR sessie 2 dagen geleden, maar het feit dat ik een veilig en steunend netwerk heb scheelt al een hoop.

Het is nog steeds niet makkelijk, maar het is steeds een stukje beter.

 

Advertenties

Veiligheid en bestaansrecht.

Bestaansrecht,
De laatste tijd heb ik er mee geworsteld.
Ik heb geleerd tot een bepaald niveau dat het oke is dat ik besta.
Maar bij de kleinste dingen die er gebeuren ga ik twijfelen.
Geen klein beetje twijfel, maar diepe intense twijfel aan mijn bestaansrecht.
En dat is lastig, ook al weet mijn hoofd inmiddels dat ik er mag zijn, mijn gevoel kan vaak iets heel anders zeggen.
Het gevoel dat ik geen bestaansrecht heb zit er diep in gehakt al vanaf mijn jeugd.
Ik werd gebruikt en misbruikt als object voor volwassene.
De mensen die ik had moeten kunnen vertrouwen lieten mij in de steek, en zorgde niet voor mij, en daarnaast waren er ook mensen tussen ondere die mensen die mij ook nog eens keihard misbruikte of geweld tegen mij gebruikte.
Er werd vaak gezegd dat ik slecht was en de schuld had.
Op school werd ik ook nog eens gepest wegens de kwetsbaarheid die ik had door mijn vroegkinderlijke trauma en thuis situatie.
Eigenlijk kon ik niemand vertrouwen voor mijn gevoel als kind, en ik dacht altijd dat ik het gewoon verdiende om zoveel pijn te voelen.
Ik leerde overleven en ontwikkelde daar manieren voor.

Inmiddels ben ik dus zo ver dat ik veilig ben, dat ik hulp heb om die trauma’s te verwerken.
Dat ik mensen om mij heen heb die mij opnemen in hun gezin, en een netwerk wat echt om mij geeft en wat veilig is.

Ik ken die nabijheid en veiligheid niet, en het is vaak nog een zoektocht.
Een zoektocht op weg naar liefde voor mezelf, en een zoektocht naar hoe je je beweegt in een gezond klimaat, een zoektocht naar vertrouwen.
Een zoektocht naar mij er bij horen voelen.
Een zoektocht naar zelfliefde.
Een zoektocht naar het gevoel van bestaansrecht.
Een zoektocht naar hoe ik die liefde die ik krijg kan aan nemen zonder bang te zijn dat ik de verkeerde keuze’s maak en voor onveiligheid.
Een zoektocht naar hoe ik mij veilig kan voelen.
Een zoektocht naar wie ik ben zonder die duisternis wat mij overschaduwt.

Ik leer leven ipv overleven, ik leer mijzelf te bevrijden uit de gevangenis in mijn hoofd en lijf.

Ik leer dingen die je normaal als kind leert als je wel gewoon een stabiele achtergrond had.
Dat is vaak lastig, maar ik leer ze.

Helen en vergeving

Binnen het apostolisch genootschap geloven wij dat je instaat bent om een liefdevol mens te zijn of weer opnieuw te kunnen worden.

Een mooie gedachten, maar wel eentje waar ik soms mee worstel.

Omdat ik natuurlijk vaak zat te maken heb gehad met mensen die niet liefdevol waren.

Met zelfzuchtige daders.

Maar als ik naar mezelf kijk, denk ik wel dat het mogelijk is om opnieuw een liefdevol mens te kunnen worden.

Om in liefde te leven, ondanks dat ik niet veel liefde heb gekend in mijn jeugd.

En als ik naar mijn grote voorbeeld kijk de vriendin van mijn overleden moeder dan geloof ik daar ook in, zij heeft het ook niet makkelijk gehad maar ze is wel een liefdevol mens.

De laatste tijd krijg ik steeds meer terug dat ik zo’n mooi liefdevol mens ben,

Dinsdag had ik hier een gesprek over met ‘een’ van mijn dierbare’.

Ik sprak uit dat ik het zo lastig vond/vind om te geloven dat ik een liefdevol mens ben.

Een logisch gevolg van mijn jeugd (Dat ik een zeer laag zelfbeeld heb en dus moeite heb met complimenten ontvangen.)

En dat ik er moeite mee heb:

Om mezelf als goed te zien, mezelf niet slecht te vinden..

Allemaal een logisch gevolg van mijn jeugd.

Mijn dierbare zei tegen mij: Ik denk dat ze bedoelen dat het knap is hoe je het allemaal doet en dat je niet verbitterd bent geraakt ondanks alles wat je is overkomen.

Er ging door mij heen hoezo dan liefdevol en niet verbitterd? Ik ben toch nog regelmatig boos, bang of verdrietig om dat verleden..

Ik ging er over nadenken, en ik kwam er achter dat het oké is om ook gewoon boos, verdrietig of bang te zijn.

Dat het niks zegt over een liefdevol mens zijn, sterker nog het is heel menselijk.

Ook mensen zonder zo’n jeugd zijn wel eens, verdrietig, boos of bang.

Binnen het apostolisch genootschap gaat het ook vaak over vergeving, en over dat het belangrijk is.

(Dat vind ik vaak lastig, want hoe vergeef je iemand die verschrikkelijke dingen met je deed, je een trauma aandeed puur voor eigen belang, en die dan vervolgens ook nog het lef heeft het te ontkennen?)

Ik was laatst op de jongeren conferentie van het apostolisch genootschap en daar was Mpho uit Zuid Afrika en wat een prachtige en inspirerende vrouw is dat!

Ook stond er een prachtig interview in het apostolische magazine Vandaag met haar over vergeving en helen.

Ze schrijft:

Vergeving heeft alles te maken het vertellen en erkennen van de waarheid.

Als er iets gebeurd is, kun je er geen deken overheen gooien en zeggen zo: nu is het vergeven. 

Dingen die je geen naam geeft, blijven terugkomen”

Daarom zijn de eerste stappen in het proces van vergeving het benoemen van de pijn en het vertellen van het hele verhaal. 

Makkelijk is het niet,

Natuurlijk is het niet fijn om stil te staan bij dingen die pijn doen. 

Daarnaast spelen ook trots en schaamte vaak een rol. 

Liever stoppen we het gebeurde weg dan dat we het op tafel leggen om eens grondig te onderzoeken. 

Toch is dat nodig om uit uiteindelijk te kunnen helen. 

Ik vond dit een heel inspirerend stuk.

De mensen die mij pijn hebben gedaan vroeger gaan hun excuses niet maken en mij geen erkenning geven.

Maar ik kan mezelf die erkenning wel geven, en ik benoem de pijn in therapie, ik ga er vaak diep doorheen door middel van de trauma therapie met mijn psychologe als steun.

Ik denk dat vergeving niet zo zeer gaat om goed te keuren wat er is gebeurd, maar om loslaten en verder gaan met je leven, zelf de regie terugpakken over je leven.

Ondanks dat het oneerlijk en verschrikkelijk is wat er is gebeurd, want ook dat mag je/ ik erkennen voor mezelf.

Voor mij gaat vergeven over zelf helen, over leren loslaten maar wel pas nadat ik genoeg ruimte heb gehad om de pijn te doorvoelen.

Maar het gaat ook over eigen keuze’s maken wie ik wel en niet in mijn leven wil toelaten.

Het gaat over erkenning van de pijn en er door heen gaan, het gaat over de regie terug te pakken over mijn eigen leven, verder gaan met mijn leven in het hier en nu en kijken naar wat ik wel heb  in het nu en daarvan te genieten.

Voor mij gaat vergeven niet over goedkeuren van wat er is gebeurd in mijn jeugd. (Want dat is gewoon niet goed te praten.)

Maar vooral over loslaten en zelf verder gaan.

Eigenlijk dus over zelf helen.

Dat is niet altijd makkelijk, zeker niet in deze periode,

Maar helen gaat nou eenmaal met Vallen&Opstaan.

Soms voel ik mij gebroken, maar ook die puzzel word dan wel weer compleet en geheeld.

En hoe donker het vaak ook voelt, er zijn altijd kleine lichtpuntjes.

Ik moet ze alleen kunnen zien en zien.

En dat is soms zoeken, de ene keer lukt het mij beter om ze te vinden dan het andere moment.

En dat is oke.

Helen het gaat in kleine stapjes, maar ik geloof toch echt wel steeds meer in helen!

In een toekomst, zonder dat de trauma’s mijn leven nog zo beheersen, als dat ze mij nu nog beheersen.

Ik merk het namelijk nu al, er ontstaat steeds meer ruimte voor een ander perspectief.  ❤

Ik leer steeds weer dat mijn leven nu anders is, dat er nu wel liefdevolle mensen zijn en dat ik ook mezelf die liefde kan geven als het nodig is, al is het alleen maar door de liefde die er is van andere toe te laten als ik het even niet voor mezelf voel.

Het is niet altijd makkelijk om in verbinding te blijven met mezelf en met andere en om de trauma’s/demonen niet te laten winnen.

Maar het mooie is, dat ik steeds weer de kans heb om uit de put te klimmen en weer op te staan door te kiezen die verbinding weer aan te gaan.

Dat ik steeds weer de mogelijkheid heb om te kiezen voor de gezonde volwassene die ik ook ben.

Helen gaat voor mij over de pijn de ruimte geven om er te zijn, maar ook om steeds meer de regie terug te pakken over mijn eigen leven.

En elk moment weer opnieuw te beginnen, hoe erg je soms ook weer terug kan vallen.

Want ook ik ben niet perfect en ook dat is oke. Helen, het gaat in kleine stapjes! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schuld en schaamte gevoel bij trauma.

Schuld en schaamte gevoel,

Het is vaak een groot thema bij mensen die seksueel misbruikt zijn bijvoorbeeld maar ook wel bij mensen die een ander jeugd trauma hebben meegemaakt.

Het is vaak ook een thema en een probleem wat maakt dat het moeilijker is om er over te praten.

Dat schuld en schaamte gevoel  kan zijn veroorzaakt doordat de dader zei het is je eigen schuld of jij verdient dit of je wilde het zelf.

Maar het kan ook een manier worden om zelf de werkelijke pijn van je machteloosheid die er toen was niet te hoeven voelen.

Want als jij schuldig bent,dan had je nog de controle over de situatie.

Ook ik heb lang geworsteld met schuld en schaamte gevoelens, en eigenlijk worstel ik er nog steeds mee.

Het is minder dan eerder, en daardoor kom ik ook steeds meer bij de werkelijke pijn van het seksueel misbruik, en van mijn andere trauma’s.

En vaak nadat ik bij de pijn ben geweest en er door heen ging, lukt het mij steeds beter om het een plekje te geven.

Maar vaak is dat schuld en schaamte gevoel ook bij mij nog sterk, al weet mijn hoofd inmiddels hoe het werkt.

In mijn geval zeiden de daders dat het mijn eigen schuld was.

Een van mijn daders  was altijd heel gewelddadig, en liet het op die manier blijken dat het seksueel misbruik en de mishandelingen in mijn jeugd mijn eigen schuld waren en dat ik slecht was.

Hij deed dat door extreme dreigementen, en hele nare woorden.

En de andere dader die hulpverlener was deed het op een hele geniepige manier door mij zo te manipuleren dat ik dacht dat het mijn eigen keuze was om door hem seksueel misbruikt te worden als kind.

Hij pakte mij namelijk helemaal in en gaf mij liefde, maar stelde er wel wat tegenover namelijk het misbruik.

En zei steeds dat wat wij hadden zo bijzonder was, en dat als ik het aan iemand zou vertellen ik helemaal alleen zou achterblijven.

En dat hij aan mij kon zien dat ik het zelf ook wilde,

Door de manier hoe beide mij in hun macht hadden, en influisterde dat het mijn eigen schuld was en doordat het mensen waren waar ik afhankelijk van was en die voor mij hadden moeten zorgen.

Ben ik natuurlijk al gaan geloven dat ik dit verdiende en dat het mijn eigen schuld was.

Maar eigenlijk had ik hun woorden daar niet eens voor nodig, want schuld en schaamte gevoel is ook een Overlevings- mechanisme.

Ik merk dat ik het veel makkelijker vind om te zeggen en te denken: Het was mijn eigen schuld en ik was slecht dus verdiende ik het.

Dan om te moeten voelen en doorleven dat de daders slecht waren, dan om werkelijk te moeten toegeven dat ik machteloos was in die situatie.

Dan de pijn te moeten doorleven, en mij te moeten realiseren dat de mensen die eigenlijk voor mij hadden moeten zorgen niet te vertrouwen/fout waren.

Het is moeilijk, maar de laatste tijd heeft dat schuldgevoel plaats kunnen maken voor het doorvoelen van de echte pijn.

Ik heb geleerd dat ik wel waardevol ben, en dat de woorden van de daders niet waar zijn.

Dat ik het niet had kunnen voorkomen, of had kunnen veranderen.

Dat ik zo goed als dat ik kon probeerde te overleven.

Ook al is dat schuld en schaamte gevoel wel nog een ‘thema’ wat aandacht verdiend, want het is helaas vaak nog behoorlijk aanwezig.

Want vaak weet mijn hoofd het wel dat ik niet schuldig ben maar vaak voelt het nog wel zo.

Toch realiseer ik mij steeds meer: Ook gevoelsmatig dat ik een kind was en dus machteloos, en dat doet pijn want dan kom je bij de werkelijke pijn, bij de werkelijke angst en bij het verdriet.

Erover praten is nog moeilijk voor me, het delen roept veel angst en onrust op, en veel oude pijn.

Maar ik werk er aan in therapie met een psychologe die het snapt en die geduldig met mij is en weet wat ik nodig heb.

Ik heb laatst een boek van Agnes van minnen gelezen, verlamd van angst.

En dat gaat over de overlevings- reacties bij seksueel misbruik:

Het was een fijn boek om te lezen, confronterend maar fijn.

Het gaf mij een hoop inzicht in mijn reacties die ik had als kind op het seksueel misbruik en op de kindermishandeling in mijn jeugd.

En dat het dus heel normaal was dat ik bijvoorbeeld meewerkte (Ze noemt het in het boek de vrede bewaren).

Of dat ik verstijfde tijdens het misbruik en tijdens de mishandelingen uit angst.

En dat het normaal is dat ik sommige dingen van het seksueel misbruik van de hulpverlener wel fijn vond, want ik kreeg van hem wel liefde voor mijn gevoel.

En zo nog een aantal andere reacties die ik heb gehad die dus eigenlijk heel normaal waren, maar waar ik mij voor schaamde.

Het luchtte mij ontzettend op, mijn psychologe had het al een paar keer uitgelegd hoe het zit:

Maar bij haar dacht ik al gauw: Je zegt het alleen maar om mij een goed gevoel te geven, het klopt helemaal niet.

Het was gewoon mijn eigen schuld, maar dat durft ze niet te zeggen..

Maar toen ik het boek las van zo’n expert, de expert op het gebied van psychotrauma, viel ineens het kwartje.

Dat mijn reacties normaal waren, en dat ik ook niet anders kon reageren op dat moment.

Agnes van minnen schreef ook wat over Herstellen na seksueel misbruik, en de reacties die er kunnen horen bij een trauma, en hoe je dat kunt ombuigen.

Ze schreef ook wat over schuld en schaamte gevoel, en ik vind het daar heel goed uitgelegd dus een stukje zal ik hieronder delen:

De meeste mensen schamen zich voor het feit dat ze seksueel misbruik hebben meegemaakt.

Als je terugdenkt aan het seksueel misbruik of als je er over wilt praten, word je in verlegenheid gebracht.

Schaamte is een vorm van onderdanig gedrag, en hoort bij de overlevingsreactie de vrede bewaren. Als je je schaamt heb je het gevoel dat je klein bent, dat je verslagen bent.

De meeste mensen schamen zich voor wat ze hebben gedaan of juist hebben gelaten tijdens het seksueel misbruik. 

Je schaamt je bijvoorbeeld voor het feit dat je in zo’n situatie bent terecht gekomen, dat je niet in de gaten had dat je in gevaar was, dat je niet hebt kunnen wegkomen of dat je je niet verzet hebt, dat je hebt meegewerkt aan het seksueel misbruik of dat je bevroren/verstijfd was van angst.

Dat zijn allemaal overlevingsreacties.

Dat meeste mensen schamen zich dus niet alleen voor het seksueel misbruik op zich maar vooral voor de overlevingsreactie die ze hebben vertoond.

Bij schaamte veroordeel je doorgaans jezelf, je krijgt negatieve gedachten over jezelf, je vind je zelf zwak, of hebt het idee dat een ander dit nooit was overkomen.

Je voelt je minderwaardig, hebt het gevoel dat je tekortschiet. Dat gevoel kan mede ook aangewakkerd zijn door de dader, die je heeft verteld dat het jouw eigen schuld is, of dat je niets waard bent.

Schaamte maakt het moeilijker om het te verwerken, door dat je er dan minder over kan praten bijvoorbeeld en dus ook minder steun kan krijgen.

Schaamte is ook een symptoom wat bij ptss hoort, door de ptss te behandelen word die schaamte vaak minder.

Ik vond dit stukje fijn om te lezen, omdat ik hier herkenning in vond, maar ook erkenning dat die schuld en schaamte gevoelens normaal zijn, maar het gaf mij ook hoop dat het dus minder kan worden die schuld en schaamte gevoelens.

Maar wat mij eigenlijk nog het meest heeft geholpen dat ik  het inzicht kreeg dat mijn overlevings reacties tijdens het misbruik maar ook tijdens de mishandelingen eigenlijk heel normaal waren.

Het is niet dat mijn schuld en schaamte gevoelens ineens weg zijn, maar ik heb er wel meer begrip voor en vooral inzicht er in gekregen dat ik niet schuldig ben en mij niet hoef te schamen.

Het is en blijft een moeilijk thema, maar stapje voor stapje lukt het om mijn schuld/ schaamte gevoelens los te laten daar ben ik van overtuigd want het is al minder geworden dan eerder dankzij de trauma therapie (EMDR en IE die ik al heb gevolgd en nog steeds volg.)

Waarbij ik eigenlijk steeds weer mijn angsten aanga en doorbreek en praat over de dingen waar ik mij het meest voor schaam.

Waarbij ik praat ondanks schuldgevoel, schaamte en angst.

Dat heeft me al een stuk geholpen, want door het aan te gaan doorbreek je ook iets.

De therapie heeft er dus voor gezorgd dat het schuld en schaamte gevoel al minder is.

En daarnaast helpt het dat ik er steeds meer over durf te praten, met de dierbare mensen in mijn omgeving.

En dat ik daar ook de ruimte voor heb omdat ik zo’n betrouwbaar netwerk heb.

Waarvan ik eigenlijk steeds meer leer dat ik mij niet hoef te schamen en dat ik er mag zijn.

Dat ze mij niet zullen veroordelen.

Dat verbaasd me nog regelmatig.

Het zijn dan ook waardevolle tegenervaringen die ik momenteel op doe zowel in therapie als daar buiten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn confirmatie binnen het apostolisch genootschap.

Vandaag had ik mijn confirmatie binnen het apostolisch genootschap.
Het was een mooie dag.
Een dag vol liefde, en verbinding.
Een dag om niet meer snel te vergeten.
Het was een dag waar van te voren naar toe was geleefd door het apostolisch genootschap hier in de buurt en door mij als conformant uiteraard.
Van te voren had ik onder andere al een gesprek gehad met de apostel.
Ook dat gesprek heeft mij veel gebracht, en heeft mij het gevoel gegeven weer een stukje verder geheeld te zijn.
‘Een van de dingen die ik zo helend vond was dat ik in een spreekkamer zat met 2 mannen, en dat het gewoon veilig was.
Al was het nog wel als een grote stap voor mij, het was wel helend en een nieuwe ervaring.

Vandaag tijdens de confirmatie dienst, voelde het als een verandering, een positieve verandering.
Het gevoel nog meer in verbinding te zijn met mezelf maar ook vooral met de mensen om mij heen dat heb ik er aan overgehouden.
Het was ook emotioneel omdat vandaag ook voelde als een stapje dichterbij mijn moeder die helaas veel te vroeg is overleden in mijn jeugd.
Zij was immers ook apostolisch mijn moeder wel, (Mijn vader niet.)

Tijdens de dienst mocht ik ook nog wat zeggen,en ik vond het eng en ik had niks voorbereid dus ik liet het aan het moment over:
En ik zei: Een van mijn herinneringen van vroeger zeggen wel wat over waarom ik graag apostolisch wil zijn:
Toen mijn moeder overleden was (Ik was 7 toen ze overleed.)
Toen kreeg ik een troost knuffel van de eerste kring in het apostolisch genootschap, een ijsbeer!
Ik had het thuis niet makkelijk.
Maar dit gebaar liet mij toch zien dat er mensen waren die om mij gaven en aan mij dachten.
Het heeft in iedere geval zoveel met mij gedaan, dat ik het nog steeds weet.
Deze knuffel heb ik ook altijd bewaard en ik heb heb deze knuffel nog steeds.
En dat is waar het apostolisch zijn voor mij over gaat, over dat je met kleine dingen toch de wereld een stukje mooier kan maken.
En dat er plaats is voor verbinding.
Ook kon ik even stil staan bij de dood van mijn moeder, ik had haar foto meegenomen.
En ik heb uitgesproken dat ze er helaas niet meer is, maar dat ik wel een foto had meegenomen zodat ze er toch nog een beetje bij was.
Ook sprak ik uit dat ik door mij te conformeren ook een stapje dichterbij haar sta voor mijn gevoel.

Daarna mochten de familie’s naar voren komen om te feliciteren,
Voor mij kwam mijn bonus familie, en hele belangrijke mensen van vroeger naar voren.
Het bijzondere was, (dat ik zo ontroerd was dat ik moest huilen.)
Echt een teken van verbinding, en van geraakt worden.
Het was een mooie dag, waarin stukjes heden en verleden nog meer in elkaar vielen en samen kwamen.
Een dag waarin er weer een brug is gebouwd, een brug naar liefde, verbinding en acceptatie voor zowel de pijnstukken en mijn kwetsbaarheid als voor mijn kracht.

Een dag met mooie betekenisvolle gesprekken met mijn dierbare, een dag waarin er weer een stukje groei en verandering plaatsvond,
Een emotionele dag maar wel een dag waar ik dankbaar voor ben! 

 

Voor degene die niet weet wat het apostolisch genootschap is en die graag meer wilt weten kijk eens op deze site’s:

https://www.apgen.nl/

http://www.vindhetantwoordinjezelf.nl/?gclid=EAIaIQobChMIprC7jLSI2gIVaL7tCh3MOweLEAAYASAAEgKu9PD_BwE

 

 

De kracht van verbinding. ♡

Vaak is verbinding een moeilijk thema voor mensen met een jeugd trauma,

Verbinding met jezelf maar ook verbinding met andere voelt dan niet meer als veilig.

Eigenlijk bestaat het proces van helen voor een groot deel uit de verbinding met jezelf maar ook met andere mensen en het leven terug krijgen.

En je weer veilig te  kunnen  gaan voelen in het hier en nu.

Het gaat om je weer veilig te durven  en kunnen voelen in je eigen lichaam,over zelfvertrouwen terug krijgen.

En over het versterken van je gezonde volwassene.

Maar momenteel is vooral verbinden iets wat ik steeds meer leer en durf.

Wat aan het helen en herstellen is bij mij.

Dit is momenteel iets in mijn proces wat ik steeds meer leer, in verbinding komen met de mensen om mij heen maar ook met mezelf.

Ook leer ik mij veiliger te voelen bij mezelf maar ook in het contact met andere mensen.

Ik heb ook geleerd dat ookal voelt de wereld niet altijd even ‘veilig.’

In het nu ben ik volwassen en heb ik wel de mogelijkheid om te kiezen hoe ik er mee omga als ik mij onveilig voel.

Misschien niet altijd bewust, want vaak raak ik nog overspoeld, en ook ik val nog wel eens.

Maar ik denk dat de kracht er in zit, dat je altijd weer kan opstaan.

Veiligheid en verbinding!

Het is een belangrijk thema de laatste tijd in mijn proces van helen.

Er zijn een aantal worstelingen en pijnpunten  rondom het thema veiligheid en verbinding.

Maar ik zet ook mooie stappen in het loslaten van oude angsten bijvoorbeeld.

Een van die momenten was bijvoorbeeld dat ik mijn bonus vader een knuffel gaf. (Ik wilde dat al een tijdje doen maar ik vond het ook eng en lastig.)

Een paar weken geleden heb ik hem die knuffel gegeven, en voor mij was het een waardevol moment en heeft het weer een stukje vertrouwen terug gegeven in mannen.

Ik schreef er dit over:

Vertrouwen,
Vertrouwen in mannen is vaak geschaadt.
En toch voelde ik bij jou het vertrouwen om je te knuffelen omdat jij toch wel mijn veilige vader figuur bent geworden.
Ik voelde de behoefte, maar eerst hield de angst die er nog zit mij tegen.
Ik gooide  de angst van mij af en gaf je een knuffel.
En dat was even een heel bijzonder en emotioneel moment..

De zachtheid, en het respect voor grenzen.
Jij bent ‘een’ van die mannen, die het verschil maken. ♡

Ik  kom steeds meer bij mijn ‘gevoel’ en bij oprechte verbinding met waardevolle mensen in mijn omgeving.
En daarbij hoort ook dat ik mijzelf steeds weer een beetje meer kan en durf te zijn.
En daarbij hoort ook dat ik mijn kwetsbaarheid steeds weer wat meer durf te tonen bij de mensen die ik daarvoor uitkies.

Dit zijn allemaal dingen die niet altijd even makkelijk zijn, vooral op het moment dat mijn oude angsten omhoog komen, en ik getriggert raak naar mijn verleden en terecht kom in een herbeleving/mijn gekwetste kind modus.

Dan ga ik vaak uit verbinding met mezelf en met de mensen om mij heen.

De laatste tijd heb ik hier veel in geleerd en juist ook geleerd wat het kan betekenen om op zo’n moment juist wel in verbinding te zijn met mijn dierbare.

De afgelopen maanden waren moeilijk en confronterend.

Ik kwam dichterbij mijn emoties juist doordat ik veel heb geleerd over verbinding en de kans kreeg om nieuwe ervaringen op te doen in het contact met andere.

Ik heb veel geleerd van mijn bonus famillie, en in  de trauma therapie die ik heb.

Het was een heftige periode met heel veel vallen, en toch weer opstaan.

Maar het is ook een waardevolle periode geweest, want ik heb een stap kunnen maken naar een veilige hechting met een aantal personen in mijn omgeving oa (mijn bonus famillie).

Dit voelt als een grote verandering, dat ik mensen zo in mij hart heb durven sluiten en dat die mensen mij een plekje geven in hun liefdevolle gezin dat is iets waar ik intens dankbaar voor ben. ♡

De afgelopen maanden is er veel veranderd, en heb ik veel ruimte gehad om te oefenen in situaties die moeilijk voor mij waren omdat ze mij triggerde en terugtrokken naar het verleden met alle gevoelens van vroeger.

Dit was heel heftig, en soms is het nog wel moeilijk om te vertrouwen dat mensen mij bijvoorbeeld niet ineens pijn gaan doen of in de steek gaan laten.

En moeilijk om liefdevol voor mezelf te zijn en dus ook in verbinding met mezelf, mijn behoeftes en grenzen te blijven.

De gezonde volwassene weet dat het nu anders is dan vroeger, en dat ik niet meer bang hoef te zijn.

En dat het nu wel veilig is om te verbinden.

Op zulke momenten dat ik daar bang voor word om in de steek gelaten te worden of dat mensen mij ineens pijn gaan doen of last heb van allerlei  angsten of struggles rondom het thema verbinding zit ik  dan  ook meestal in een herbeleving of in mijn kindmodus.

Dat vind ik vaak lastig, want ik weet dat het geen realistische angsten zijn, maar het voelt dan vaak wel zo alsof het heel realistisch is.

Op zo’n moment voelt het weer echt als vroeger.

Zo onveilig, machteloos, angstig etc.

Maar ik leer steeds meer dat het nu anders is, en dat er ook ruimte is voor een ander leven na trauma.

Het is nog niet altijd makkelijk, maar de brug van verbinding word steeds meer geslagen.

En ik ben zeer dankbaar voor de waardevolle verbinding die er heeft mogen groeien. ❤

Voor de grote veranderingen die er zijn.

Liefde bouwt bruggen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veiligheid <3

Veiligheid,

Gelukkig mag ik steeds meer een beetje van het gevoel van veiligheid proeven.

Steeds weer een beetje.

Steeds weer een stapje richting vertrouwen.

Steeds weer een stapje richting het lijmen van mijn hart.

Steeds weer een beetje meer de brok stukken van mijn hart opgeruimd.

Steeds meer een geheel! ❤

Steeds meer in verbinding.

In verbinding met mezelf maar ook met de mensen er om heen.

Niet meer alleen.

Steeds meer het besef in het nu te zijn.

En niet meer alleen te zijn met de innerlijke pijn.